Embedded · Benchmark na sprzęcie
Ten sam kod źródłowy — panel LED 64×64, FreeRTOS + CycloneTCP — zbudowany pięcioma wariantami toolchaina i zmierzony licznikiem cykli DWT bezpośrednio na STM32F429. Po tuningu bibliotek GCC 14.2 bije komercyjny Keil ARMCC w każdym teście. A cały eksperyment, od kodu po pomiar, wykonał agent AI.
Ostatnia aktualizacja:
01 / Wynik · Jeden wykres
Każdy punkt to jeden kompletny firmware wgrany i zmierzony na płytce. Ideał — mały i szybki — leży w lewym dolnym rogu. Warianty Keila siedzą w prawej, „ciężkiej" części wykresu i nie schodzą poniżej 194 ms. GCC −O2 tuned łączy mały rozmiar z czasem niedostępnym dla Keila — dominuje wykres w sensie Pareto.
02 / Anatomia · Skąd ten czas
Cykle CPU w podziale na trzy testy (wspólna skala, 100% = GCC −O0). W obu „fabrycznych" buildach GCC czas pożera segment MEM — bajtowe memcpy/memset z newlib-nano. Podmiana tych trzech funkcji (fast_libc.c) skraca pasek o ~40 mln cykli; u Keila analogiczny segment to wciąż 25 mln.
03 / Pamięć · W duchu urządzenia
Każda dioda to 16 kB z 2 MB flasha STM32F429 — wizualizacja jak na panelu, którym steruje ten firmware. GCC −O2 zapala 13 z 128 diod; Keil potrzebuje ich prawie trzykrotnie więcej. Wolna przestrzeń to miejsce na przyszłe animacje, fonty i bufory.
04 / Dane · Bez skrótów
| Test | Keil default | Keil −O2+split | GCC −O0 | GCC −O2 | GCC −O2 tuned | Najlepszy |
|---|---|---|---|---|---|---|
| ROM (kod + dane) | 536,7 kB | 509,7 kB | 584,2 kB | 210,2 kB | 219,7 kB | GCC · 2,4× |
| INT — pętla LCG, 200 tys. iteracji | 19 ms | 19 ms | 83 ms | 14 ms | 5 ms | tuned · 3,35× |
| FLOAT — sinf() na FPU, 20 tys. iteracji | 24 ms | 26 ms | 49 ms | 40 ms | 14 ms | tuned · 1,73× |
| MEM — memset+memcpy, 500 × 4 kB | 149 ms | 148 ms | 273 ms | 273 ms | 31 ms | tuned · 4,70× |
| RAZEM | 194 ms | 194 ms | 406 ms | 327 ms | 51 ms | tuned · 3,75× |
Warianty. Keil MDK 5.37 (ARMCC 5.06u7): „default" to domyślna optymalizacja armcc (≈−O2 — jawne ustawienie −O2 nie zmieniło czasów, zmniejszyło tylko ROM przez split sections). GCC: Arm GNU Toolchain 14.2.Rel1, newlib-nano, linker script z SW4STM32.
Wariant „tuned" = GCC −O2 + trzy zmiany: (a) własne słowo-po-słowie memcpy/memset i wielomianowy sinf (fast_libc.c — nadpisują bajtowe wersje newlib-nano przy linkowaniu), (b) -ffast-math -funroll-loops (główny zysk w INT), (c) prefetch flasha (FLASH_ACR_PRFTEN).
Uczciwość porównania. Prefetch włączono w kodzie wspólnym i Keil został z nim przebudowany i zmierzony ponownie — wynik identyczny co do ~0,001% (pętle mieszczą się w I-cache ART). Ta sama technika fast_libc.c dołączona do projektu Keila poprawiłaby i jego wynik — ale kompilator open-source już teraz robi to samo zadanie szybciej, mniejszym binarium i za darmo.
Weryfikacja. Każdy wariant flashowany na płytkę i sprawdzony: baner SWO (toolchain + wyniki DWT), animacja scrollującego tekstu na kamerze RTSP, ping i panel HTTP. Pomiar: DWT→CYCCNT @ 168 MHz, jednorazowo po starcie, sekcja krytyczna bez sieci.
05 / Puenta · Jak to zmierzono
Cały eksperyment — dopisanie benchmarku do firmware, pięć kompilacji dwoma toolchainami, flashowanie, pomiary na sprzęcie i weryfikacja obrazu na fizycznym panelu LED — wykonał agent AI, sterując narzędziami z linii poleceń. Dokładnie ten sam zestaw i ta sama pętla, które widzisz w naszym filmie „Od promptu do pikseli".
Agentowe programowanie embedded działa też na komercyjnym stacku. Keil ma CLI (UV4.exe -r), STM32CubeProgrammer flashuje i czyta SWO z konsoli — agent w pętli edytuje kod, buduje, wgrywa i czyta logi ITM szybciej, niż człowiek zdąży przeklikać się przez µVision. Każda iteracja „zmiana → build → flash → dowód w SWO" zamykała się w ~2 minuty, a numer buildu w banerze startowym dawał twardy dowód, że na płytce działa właściwy firmware.
Keil w tej pętli pozostaje wąskim gardłem: zamknięty kompilator bez wglądu w biblioteki, licencja per stanowisko, tylko Windows. Agent może go obsługiwać, ale nie może z nim współpracować. Z narzędziami open-source pętla domyka się w całości:
memcpy okazał się bajtowy, agent to zobaczył w źródle i napisał zamiennik, zamiast zgadywać, co robi czarna skrzynka;printf przez SWO, zero dodatkowego sprzętu;Zamknięte IDE ogranicza agenta do roli klikacza. Otwarty toolchain robi z niego inżyniera: może przeczytać źródło biblioteki, zmierzyć skutek na sprzęcie i poprawić wynik — w jednej, samodzielnej pętli.
Po pierwsze: agent + dowolny toolchain z CLI bije ręczną pracę w IDE, bo iteracja jest tania i weryfikowalna. Po drugie: agent + open source bije agenta z narzędziami zamkniętymi, bo przewaga agenta rośnie z przezroczystością stosu. Po trzecie: koszt wejścia to zero złotych i jeden plik build.sh — cała reszta to sprzęt, który już leży na biurku.
Pomiar: 16.07.2026 · DWT→CYCCNT @ 168 MHz · Keil MDK 5.37 (ARMCC 5.06u7) · Arm GNU Toolchain 14.2.Rel1 · weryfikacja: SWO + kamera RTSP + HTTP
06 / Czytaj dalej
Ten sam workflow build → flash → weryfikacja, spakowany do pobrania — z konfiguratorem pod Twoją płytkę.
Jak wdrażamy agentów AI w zespołach firmware i elektroniki.
Warsztat na żywym kodzie Twojego zespołu — z weryfikacją na prawdziwym sprzęcie.
Wdrożenie u Was
Wdrażamy agentów AI, które budują, wgrywają i weryfikują firmware na Waszym sprzęcie — z pomiarem zamiast obietnic. 30 minut wystarczy, żeby sprawdzić, czy ma to u Was sens.