Akademia · Programowanie agentowe
Czym jest agent kodowania, jak go zainstalować w aktualny sposób i jak ułożyć z nim codzienny workflow. Uczymy tego, czego sami używamy w pracy z klientami — na realnych komendach, bez teorii dla teorii.
Ostatnia aktualizacja:
01 / Podstawy · Czym jest agent kodowania
Claude Code to agent kodowania uruchamiany w terminalu. Nie podpowiada pojedynczych linii jak autouzupełnianie — czyta projekt, planuje, uruchamia komendy, edytuje wiele plików naraz i sam weryfikuje efekt. To zmienia sposób pracy: zamiast pisać kod ręcznie, opisujesz cel i prowadzisz agenta, a sam siadasz do kodu tylko tam, gdzie naprawdę trzeba.
02 / Instalacja · macOS, Linux, Windows
Aktualizacja: rekomendowaną metodą jest natywny instalator — sam ściąga binarkę i aktualizuje się w tle, bez Node.js. Instalacja przez npm install -g @anthropic-ai/claude-code nadal działa (to ten sam binarny plik), ale to już tylko alternatywa, nie domyślna ścieżka.
curl -fsSL https://claude.ai/install.sh | bash Na macOS równie dobrze przez Homebrew (pamiętaj, że cask nie aktualizuje się sam):
brew install --cask claude-code Claude Code działa dziś natywnie na Windows — nie potrzebujesz już WSL. W PowerShell:
irm https://claude.ai/install.ps1 | iex Git for Windows możesz pominąć — przyda się tylko po to, by odblokować narzędzie Bash. WSL2 bierz, kiedy potrzebujesz linuksowego toolchainu albo trybu sandbox (na natywnym Windows sandbox nie działa). Wolisz menedżer pakietów? Jest winget install Anthropic.ClaudeCode. A jeśli wolisz klikać zamiast pisać — pobierz aplikację desktopową.
Czego potrzebujesz: Claude Code wymaga konta Pro, Max, Team, Enterprise albo Console (darmowy plan Claude.ai go nie obejmuje). Alternatywnie podłączysz własny klucz API — także przez Amazon Bedrock czy Google Vertex AI.
Po instalacji przejdź do katalogu projektu i uruchom agenta. Pierwsze polecenie warto poświęcić na zbudowanie pamięci projektu:
cd /sciezka/do/projektu
claude
/init Komenda /init analizuje repozytorium i tworzy plik CLAUDE.md z opisem stacku, skryptami i konwencjami — to fundament każdej kolejnej sesji.
03 / Workflow · Efektywna praca z agentem
Plik CLAUDE.md w korzeniu projektu (lub globalnie w ~/.claude/CLAUDE.md) agent czyta na starcie każdej sesji. Wpisz tam to, co inaczej musiałbyś powtarzać w kółko: stack, komendy build i test, konwencje nazewnicze, zasady bezpieczeństwa.
## Stack
- Astro + TypeScript, pnpm
## Komendy
- dev: pnpm dev
- build: pnpm build
- lint: pnpm lint
## Zasady
- Edytuj istniejace pliki, nie tworz nowych bez potrzeby
- Po zmianie uruchom lint i build Klawiszem Shift+Tab przełączasz, ile swobody dajesz agentowi w danej chwili:
04 / Zaawansowane · Myślenie, subagenci, automatyzacja
Claude Code potrafi przeznaczyć więcej „myślenia" (rozumowania przed odpowiedzią) na trudniejsze zadania — kosztem czasu i tokenów. Steruje się tym na dwa sposoby: trwale komendą i jednorazowo słowem w prompcie.
| Mechanizm | Co robi | Zasięg |
|---|---|---|
| /effort (low / medium / high / max) | ustawia, jak głęboko agent myśli | cała sesja, aż zmienisz |
| /effort xhigh | jeszcze głębiej, na najmocniejszych modelach (Fable 5, Opus 4.7/4.8) | cała sesja |
| ultrathink / think (w treści promptu) | jednorazowo podbija myślenie na tę jedną odpowiedź | tylko bieżący prompt |
Aktualizacja: dawniej think / megathink / ultrathink mapowały na sztywne budżety tokenów (~4K / 10K / 32K). Dziś podstawą jest komenda /effort, która trzyma wybrany poziom między turami. Słowa-klucze w prompcie (jak ultrathink) to już tylko jednorazowy zastrzyk na konkretną odpowiedź — nie zmieniają ustawienia sesji i nie są stałym budżetem. Na Opusie 4.8 domyślnym poziomem jest high; głębsze myślenie (xhigh, max) rezerwuj na realnie trudne decyzje: architektura, refactoring na dużą skalę, niejasne błędy. W menu /effort jest też tryb ultracode — łączy najwyższy poziom myślenia (xhigh) ze stałą zgodą na uruchamianie wieloagentowych workflow, dostępny na modelach wspierających xhigh (Fable 5, Opus 4.7/4.8). Sam model dobierasz komendą /model — od najszybszych (Haiku) po najmocniejsze (Opus i Fable).
Agent może odpalić subagenta do wyodrębnionego zadania — przeszukania kodu, weryfikacji zmiany, researchu — który pracuje w osobnym kontekście. Główna rozmowa się nie zaśmieca, a kilka subagentów może działać równolegle. Możesz definiować własnych: z własnym promptem systemowym i ograniczonym zestawem narzędzi.
Powtarzalne procedury zamykasz w skillach (umiejętnościach) i własnych komendach (/nazwa), które agent uruchamia na żądanie. Pluginy pakują skille, komendy, hooki i serwery MCP w jedną instalowalną całość — wygodne, gdy chcesz rozdać ten sam zestaw całemu zespołowi.
Hooki to skrypty odpalane na zdarzeniach cyklu życia agenta: przed edycją pliku, po komendzie, na starcie sesji, przy starcie i końcu subagenta. Dzięki nim zasadę wymuszasz kodem — np. „uruchom lint po każdej edycji" albo „zablokuj zapis do wrażliwego pliku" — zamiast liczyć, że agent o niej pamięta.
05 / Ekosystem · Dokąd dalej
Claude Code to punkt wyjścia. Wokół niego budujemy resztę workflow:
Powiązane szkolenia
Wdrożenie u Was
To szkolenie to materiał. Wdrożenie to dwa kwartały na Waszym kodzie — z pomiarem efektu w DEVLens. 30 minut wystarczy, żeby sprawdzić, czy ma to u Was sens.